By Jehan Perera –

Jehan Perera

The government has spent the past two years trying to overcome the most serious economic breakdown in the country’s modern history. By negotiating without prevarication with the International Monetary Fund and by allowing the Commission to Investigate Allegations of Bribery or Corruption, the police and the courts to do their work, it has persuaded foreign partners and general public that it can be trusted. That credibility now gives the government an opportunity that previous governments have so far failed to obtain. It can and must use the trust it has gained to confront the legacy of war and heal a country that is still divided.

The clearest indication of its credibility is the new relationship with the IMF. Last week the Executive Board of the IMF completed the fourth review of the Extended Fund Facility and authorised the disbursement of another USD 350 million to Sri Lanka. At the same sitting it granted waivers after the government admitted that it had under reported expenditure arrears during earlier reviews and outlined steps to improve the integrity of its data. Instead of imposing penalties, the IMF was lenient to acknowledge the corrective action and the deeper commitment to fiscal transparency.

In other cases, as in Ukraine in 2001 and Dominican Republic in 2004, the IMF has frozen assistance when borrowers misstate information. That it refrained on this occasion speaks well about the confidence it places in the government’s determination to reform. Tariff increases, steeper taxes and the withdrawal of blanket subsidies have caused economic hardship to the people, yet the government has persisted. Reserves have stabilised, inflation is low and output is returning to modest growth even as turbulence in global trade poses fresh risks. Debt restructuring with bilateral and commercial creditors is close to completion, and the automatic electricity tariff formula, another unpopular measure, has been brought into play.

People’s Priorities

As a result of inflation that took place in the past, and the failure of salaries to catch up, real income is still below pre‑crisis levels. A survey undertaken by the National Peace Council in August 2024 just before the presidential election revealed that the first priority of people in their choice of candidate was economic development. The study conducted by Dr. Mahesh Senanayake and Ms. Crishni Silva of the University of Colombo offers valuable insights into the key drivers of voter behavior within Sri Lanka’s dynamic political context. Despite the continuing economic problems, voters seem willing to wait as they continue to place their trust in the government’s sincerity.

The NPC survey examines how factors such as economic concerns, perceptions of leadership, trust in public institutions, and prevailing social issues influence electoral decisions. The research showed that voters overwhelmingly prioritized candidates who would offer clear strategies to address Sri Lanka’s economic crisis, fight corruption, and ensure good governance. 93% of respondents indicated they would vote based on a candidate’s ability to resolve the economic crisis. 83% prioritized candidates committed to tackling corruption. 86% favored candidates with strong educational backgrounds, signaling a preference for qualified, competent leaders over political dynasties.

Trust also depends on tackling corruption. Nothing corrodes confidence faster than impunity. It is in relation to accountability for economic crimes that progress is most visible. Recently, a bench of three judges, acting on an indictment filed by the Bribery Commission, sentenced two former ministers to prison terms of twenty and twenty‑five years for misappropriating public funds in a sports‑equipment procurement scandal. The convictions, the first of their scale against former cabinet members, signal that no office is beyond the reach of the law and that economic crimes will be answered in court.

The Bribery Commission together with the police and judiciary is showing that state institutions can tackle the problems of corruption if the government does not interfere to block them discharging their mandates. The same principles should hold where it concerns non-economic crimes as well. The recent arrest of a former Karuna group cadre for the murder of the Vice Chancellor of Eastern University nearly twenty years ago, shows this is possible. The success in dealing with economic crimes and making those guilty of those crimes accountable to the law and the courts shows the way to dealing with the festering problem of human rights violations that took place during the three decades of war.

International Involvement

The failure of successive governments to deal satisfactorily with the issue of war crimes has led to demands for international involvement in ensuring accountability for war crimes and serious human rights violations. This has been resisted by successive governments on the grounds that direct international involvement in the form of being investigators, prosecutors and judges will be an unacceptable erosion of national sovereignty which will give power to those from the international community who have no longer term stake in the country in the same way Sri Lankan citizens have. In the past this was also an excuse for inaction.

The visiting UN Human Rights High Commissioner Volker Turke dealt diplomatically with this issue. His offer of international assistance was to offer support to domestic mechanisms. He said, “Sri Lanka has struggled to move forward with domestic accountability mechanisms that are credible and have the trust and confidence of victims. This is why Sri Lankans have looked outside for justice, through assistance at the international level. Ultimately it is the State’s responsibility and it is important that this process is nationally owned – and it can be complemented and supported by international means.”

However, the reluctance to get into the area of war crimes persists due to the possibility of political backlash. The visit of the High Commissioner to the Chemmani mass grave site was made possible because the Magistrate’s Court in Jaffna stood firm and acceded to the demand made by human rights lawyer K. S. Ratnavale that the High Commissioner should be given access to the Chemmani site. The court overruled objections by the government representatives who said that the High Commissioner should be given access only to the entrance to the Chemmani site and not to the mass grave itself. A process that is independent and open to scrutiny would strengthen the government’s standing both at home and abroad.

Winning Trust

Allowing independent observers to monitor evidence preservation, witness protection and laboratory analysis could offer the assurance victims now demand. The government already has a model for such openness. It has accepted extensive external oversight of its fiscal policy. IMF staff examine Treasury books each quarter, verify information and insist on course corrections when targets are missed. The general population now believes this supervision helps rather than weakens the country. It is regarded as a seal of confidence that attracts investment and assures taxpayers that rules apply to all.

Sri Lanka will not lay the ghosts of its war to rest until the truth about the missing persons is ascertained. Although not much reported in the media in the English and Sinhala languages, in the north and east, the issue of the Chemmani mass grave has revived painful memories and made this the topic of everyday discussion. In view of justifiable concerns and past failures to protect evidence, an international role in safeguarding evidence can be considered. In addition, international experts can be brought in to ensure that the evidence is gathered and analysed in a scientific way drawing on international experience.

Just as the government has won the trust of the IMF and the general public regarding its commitment to improving their economic lives, it can win the trust of the people of the north and east who lost their loved ones in the war. The government needs to design an accountability process that is credible, nationally owned and internationally respected. This can pave the way for national reconciliation in a world that is increasingly conflictual and divided.

The post From Economic Accountability To War Crimes Accountability appeared first on Colombo Telegraph.

ජෙහාන් පෙරේරා – 

ජෙහාන් පෙරේරා

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහකොමසාරිස් වොල්කර් ටර්ක් උණුසුම් ලෙස පිළිගැනීමෙන් සහ ඔහුගේ උපදෙස්වලට සවන්දීමට ඇති කැමැත්තෙන් පෙනෙන පරිදි, අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් ප්‍රජාව කෙරෙහි රජය දක්වන විවෘතභාවය, රට වැඩිදියුණු කිරීමට දරන උත්සාහයන් කෙරෙහි විශ්වාසයක් රජයට ඇති බව පෙන්නුම් කරයි. මෙයට දේශපාලන ප්‍රගතිය, ආර්ථික ප්‍රකෘතිය සහ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් වඩා හොඳින් ආරක්ෂා කිරීම ඇතුළත් වේ. රජය රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් කවියා විසින් විස්තර කරන ලද දැක්ම අනුගමනය කරන බව පෙනේ: එනම්, ජනතාව නිදහස්, බියෙන් තොර සහ එක්සත්, දැනුමට ප්‍රවේශය ඇති සහ පටු චින්තනයෙන් නිර්මාණය නොකරන ලද බෙදීම් නොමැති ස්ථානයක වාසය කිරීමයි. මෙම ප්‍රවේශය තුළ, අන්තර්ජාතික ප්‍රජාවෙන් ලැබෙන සහයෝගය, එනම්, අන්තර්ජාතික මූල්‍ය අරමුදල(IMF) එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය(UN) හෝ තනි තනි රටවලින් වේවා, පිළිගත යුතුය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහකොමසාරිස්වරයාගේ ශ්‍රී ලංකා සංචාරය සිදුවූයේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සහ අනෙකුත් අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් කණ්ඩායම් අභියෝගවලට මුහුණදෙන අවස්ථාවකය. ලෝකයේ බලවත්ම රටේ ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්, එක්සත් ජනපදය එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයෙන් ඉවත් කරගත්තා පමණක් නොව, මානව හිමිකම් සහ යුද අපරාධ කෙරෙහි අවධානය යොමුකරන සංවිධාන ඇතුළු අන්තර්ජාතික සංවිධාන කිහිපයකට අරමුදල් සැපයීම නතර කිරීමට ද යෝජනා කළේය. ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළුව ලොව පුරා යුද අපරාධ සඳහා යුක්තිය සහ වගවීම සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරන අන්තර්ජාතික වැඩසටහන් විස්සකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සඳහා එක්සත් ජනපද අරමුදල් කපාහැරීමට ජනාධිපති ට්‍රම්ප්ගේ කාර්යාලය නිර්දේශ කළේය.

අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් ප්‍රමිතීන් මුලින්ම නිර්මාණය වූ දා සිට, ඒවා සමානව ක්‍රියාත්මක කර නොමැත. සාමාන්‍යයෙන් බලවත් හා ධනවත් රටවල් එක් නීති මාලාවක් අනුගමනය කරන අතර දුර්වල හා දුප්පත් රටවල් තවත් නීති මාලාවකට යටත් වේ. අද වන විට බොහෝ අන්තර්ජාතික නීති, ප්‍රතිවිපාක නොමැතිව විවෘතව උල්ලංඝනය වෙමින් පවතී. බලවත් රටවල් මෙම නීති කඩකරන විට, ඒවා නැවැත්වීමට වෙනත් රටවලට හෝ අන්තර්ජාතික සංවිධානවලට කළ හැකි දේ අල්පය. ගාසා තීරය සහ යුක්රේනය වැනි ස්ථානවල මෙම අසාධාරණ තත්ත්වය පැහැදිලිව දැකගත හැකිය. කණගාටුවට කරුණක් නම්, අනෙක් රටවල ද එම රටාවම සිදුවීමට ඉඩ පැවැතීමය.

මෙම දුෂ්කර තත්වය තුළ, එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ කොමසාරිස් වොල්කර් ටර්ක් ශ්‍රී ලංකා සංචාරය ආරම්භ කළේ ආශ්වාදජනක කතාවකිනි. ඔහු එක්සත් ජාතීන්ගේ දැක්ම බෙදාගත් අතර මුළු ලෝකයේම යහපත සඳහා අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කිරීමේ වැදගත්කම ගැන කතාකළේය. ඔහුගේ පළමු මහජන උත්සවයේදී, ඔහු රජයේ නිලධාරීන්, සිවිල් සමාජ සාමාජිකයන් සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයන් ඇතුළු 300 කට අධික පිරිසක් අමතමින් කතාකළේය. මානව හිමිකම්වලට ගරු කළහොත් ලෝකය කෙබඳු විය හැකිද යන්න පිළිබඳ බලාපොරොත්තු සහගත චිත්‍රයක් ඔහු චිත්‍රණය කළේය. අන්තර්ජාතික මානව හිමිකම් පද්ධතියට සහාය දැක්වීමට සහ ආරක්ෂා කිරීමට බොහෝ රටවල් ප්‍රමාණවත් ලෙස කටයුතු නොකරන බව ද ඔහු විවෘතව පැවැසීය.

ලිබරල් එතෝස්

කිසිදු සීමාවකින් තොරව මහකොමසාරිස්වරයාගේ සංචාරය නිදහසේ සංවිධානය කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට රජය ඉඩ ලබාදුන්නේය. මහකොමසාරිස්වරයාගේ පළමු මහජන උත්සවය රජයේ සහාය ලබමින් බණ්ඩාරනායක අනුස්මරණ අන්තර්ජාතික සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පැවැත්විණි. මෙම අවස්ථාවෙහිදී, මානව හිමිකම් සහ ජාතික සංහිඳියාව සම්බන්ධයෙන් රජයේ ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳව විවෘතව විවේචනය කළ තරුණ සිවිල් සමාජ ක්‍රියාකාරීන්ට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වේදිකාවක් ලබාදුන්නේය. ඔවුන් රජයේ බොහෝ අසාර්ථකත්වයන් පෙන්වාදුන් අතර, යුද අපරාධ විමර්ශනය කිරීම සඳහා සෘජු අන්තර්ජාතික මැදිහත්වීමක් ඉල්ලා සිටියේය. මෙය වත්මන් සහ පෙර ආණ්ඩු යන දෙපාර්ශ්වයම දැඩි ලෙස විරුද්ධ වී ඇති දෙයකි.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ රහසක් ලෙස තබා තිබූ චෙම්මනි හි අලුතින් සොයාගත් සමූහ මිනීවළ නැරඹීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට පූර්ණ ප්‍රවේශය ද රජය විසින් ලබාදෙන ලදී. යුද්ධයේදී අතුරුදහන් වූ පුද්ගලයන්ගේ පවුල් එහි සිටි අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ සහ විදේශයන්හි ඔවුන්ට සහාය දක්වන සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් ද එහි සිටියහ. අධිකරණ වෛද්‍ය විශේෂඥයන් මේ වන විට මළසිරුරු 30 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් සොයාගෙන ඇති අතර,තවමත් හොඳ තත්ත්වයේ තිබූ නිල් පැහැති පාසල් බෑගයක්, කාන්තාවක්, ළදරුවකු ද ඒ අතර වේ. අතුරුදහන්වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලය අන්තර්ජාතික රතු කුරුස කමිටුවේ දත්ත භාවිත කරමින් DNA පරීක්ෂණ සිදුකරන ලෙස ඉල්ලා තිබේ. මෙයින් පෙනීයන්නේ මන්නාරම සහ මාතලේ හි අතීත පරීක්ෂණ මෙන් නොව, විවිධ සංවිධාන දැන් එකට වැඩකරන බවයි.

චෙම්මනි හි දී අදහස් දක්වමින් මහකොමසාරිස්වරයා, යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් වගවීම සහතික කිරීම සඳහා සහාය වීමෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රතිසන්ධාන ක්‍රියාවලියට අඛණ්ඩව සහාය දෙන බවට පොරොන්දු විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනා යටතේ, ජිනීවා හි පිහිටුවා ඇති සාක්ෂි රැස්කිරීමේ යාන්ත්‍රණය සමඟ එක්සත් ජාතීන් ඉදිරියට යන බව ද ඔහු පැවැසීය. මෙම යාන්ත්‍රණය ශ්‍රී ලංකා ආයතන විසින් සිදුකරනු ලබන කාර්යයට සහාය වීම සඳහා එක්කිරීමට අදහස් කරන බව ඔහු පැහැදිලි කළේය. එමඟින් ශ්‍රී ලංකාවේ රැස්කරන ලද සාක්ෂි, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටුවීමට දිරිගන්වන විශේෂ දෙමුහුන් අධිකරණයක් ඇතුළුව සුදුසුකම් ලත් විදේශීය අධිකරණ සමඟ බෙදාගැනීමට ඉඩ සැලසේ.

කෙසේවෙතත්, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුර හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල බොහෝදෙනෙකුට, යුද අපරාධ පිළිබඳ වගවීම සම්බන්ධ මෙම පොරොන්දු සැබවින්ම ඉටුවේදැයි යන්න ගැන විශ්වාසයක් නැත. ලොව පුරා සිටින අනෙක් ජනයා මෙන් ඔවුන් ද ගාසා සහ යුක්රේනය වැනි ස්ථානවල සිවිල් වැසියන් බොහෝ විට මියයන බව දන්නා නමුත්, එය නැවැත්වීමට හෝ වගකිවයුත්තන්ට දඬුවම් කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හෝ බලවත් රටවල් විසින් එතරම් දෙයක් සිදුනොකරන බව දැන සිටී. මෙම ගැටළු තිබියදීත්, අතීතයේ ගැටළු සමඟ කටයුතු කිරීමට සහ වගවීම සහතික කිරීමට අන්තර්ජාතික සහාය ඇතිව ඉදිරියට යෑමට ශ්‍රී ලංකාව කැමැත්තෙන් සිටින බව පෙනේ.

ජාතික හිමිකාරිත්වය

ශ්‍රී ලංකාවට තම අතීතය සමඟ කටයුතු කිරීමට හොඳ සහයෝගයක් ලැබෙනු ඇත. තවත් බොහෝ රටවල් දිගු යුද්ධ සහ මානව හිමිකම් ගැටළුවලට මුහුණ දී තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවට ඉගෙනගත හැකි අන්තර්ජාතික දැනුම සහ අත්දැකීම් රාශියක් ඇත. ලෝකයට උපදෙස් සහ උපකාර ලබාදිය හැකි නමුත් අවසාන තීරණ ගතයුත්තේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් විසිනි. ඕනෑම අන්තර්ජාතික උපකාරයක් විසින් රට ශක්තිමත් කළ යුතු අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ නිශ්චිත තත්වයට ගැළපිය යුතුය. මෙම අදහස “ජාතිකව මෙහෙයවනු ලබන, අන්තර්ජාතික සහාය දක්වන්නක්” ලෙස හැඳින්වේ.

රජය දේශපාලනිකව හැසිරවීමට සූදානම් යැයි හැඟෙන ක්‍රියාමාර්ග පමණක් ගැනීම වැදගත් වේ. සංක්‍රාන්ති යුක්තිය පිළිබඳ විශේෂඥයන් පවසන්නේ, ශක්තිමත් දේශපාලන සහයෝගයක් නොමැතිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ගවලට පමණක් සැබෑ ප්‍රතිඵල ගෙනදිය නොහැකි බවයි. වෙනත් රටවල අධ්‍යයනවලින් පෙනීයන්නේ, යුක්තිය පසිඳලීමේ උත්සාහයන් බොහෝදුරට විදේශ රටවල් විසින් තල්ලු කරනු ලැබුවහොත්, එය ප්‍රතිසංස්කරණ උත්සාහයන් දුර්වල කරන ජාතිකවාදී ප්‍රතික්‍රියාවකට තුඩුදිය හැකි බවයි. උදාහරණයක් ලෙස, කොලොම්බියාවේ සාම ක්‍රියාවලියේදී, අන්තර්ජාතික විශේෂඥයෝ තාක්ෂණික කමිටු පිළිබඳ උපදෙස් ලබාදීමෙන් උපකාර කරනු ලබති. එහෙත් කොලොම්බියානුවෝ අවසාන තීරණ ගන්නා අතර නීතිමය තීන්දු සම්පාදනය කරති. මෙම ක්‍රමය ආණ්ඩු වෙනස්කම් කිහිපයකින්ම පසුවද බේරී ඇත්තේ, එය දේශීය නීතිය මත මුල් බැස ඇති බැවිනි.

අන්තර්ජාතික ප්‍රජාවට උපදෙස් ලබාදිය හැකි අතර ඔවුන්ගේ දැනුම බෙදාගත හැකිය. එහෙත් අවසාන තීරණ ගත යුත්තේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් විසිනි. සුප්‍රසිද්ධ සාම විශේෂඥයකු වන ජෝන් පෝල් ලෙඩරාච් මෙය හඳුන්වන්නේ “ප්‍රසිද්ධ” ප්‍රවේශය ලෙසයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ, බාහිර පුද්ගලයන් සංවාදය මෙහෙයවීමට උපකාර කරන නමුත්, සැබෑ පිළිතුරු පැමිණිය යුත්තේ බාහිර සැලසුම්වලින් නොව දේශීය වටිනාකම් සහ අදහස් වලින් බවය. ලොව පුරා සිදුකර ඇති නොයෙක් පර්යේෂණ මෙම අදහසට සහාය දක්වයි. සිවිල් සමාජයේ, විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ගේ ශක්තිමත් මැදිහත්වීමක් ඇතුළත් සාම ගිවිසුම් වසර 15 ක් පැවතීමට 35%ක වැඩි ඉඩක් ඇත. මෙයට හේතුව සාමය ආරක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය පුද්ගලයන් ද එය නිර්මාණය කිරීමට සම්බන්ධ වීමයි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය සැප්තැම්බර් මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් නව යෝජනාවක් නිර්මාණය කළ යුතුද යන්න තීරණය කරනු ඇත. මෙය සම්බන්ධයෙන් රජයට ක්‍රියාකිරීමට ඇත්තේ කෙටි කාලයක් පමණි. රබීන්ද්‍රනාත් තාගෝර්ගේ වචන සැබෑ කරගැනීමට රජයට අවස්ථාවක් තිබේ: එනම්,”වචන ගැඹුරු සත්‍යයෙන් පැමිණෙන තැන; වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කිරීම පරිපූර්ණත්වය සඳහා අරමුණු කරන තැන; පැරණි, නිෂ්ඵල පුරුදු තුළ පැහැදිලි චින්තනය නැති වී නැති තැන.” සංහිඳියාව පිළිබඳ ජාතික සාකච්ඡාවකට නායකත්වය දීමෙන් සහ විපක්ෂය හා සිවිල් සමාජය ඒකාබද්ධ කරගැනීමෙන්, රජයට අන්තර්ජාතික පීඩනය රට තුළදී ධනාත්මක ක්‍රියාවක් බවට පත්කළ හැකිය. මේ ආකාරයෙන්, පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට ගමන් කරන සාධාරණ, පුළුල් ලෙස පිළිගත් සහ ශක්තිමත් එකඟතාවක් නිර්මාණය කරගත හැකිය.

The post අන්තර්ජාතික සහයෝගය ඇතිව ජාතික තීරණ ගැනීමෙන් කල් පවතින ප්‍රතිඵල ලබාගත හැකිය appeared first on Colombo Telegraph.

By Jehan Perera –

Jehan Perera

The government’s openness to the international human rights community as witnessed in its welcome to UN Human Rights High Commissioner Volker Türk, and willingness to receive advice from him, perhaps reflects its sense of confidence in its sincerity of purpose to uplift the country politically economically and in terms of the people’s enjoyment of human rights. The government appears to be living Tagore’s dream: “Where the mind is without fear and the head is held high; Where knowledge is free; Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls.” In this context, international support is to be welcomed whether in the form of assistance from the IMF, UN or individual countries.

The UN High Commissioner’s visit to Sri Lanka took place at a time when the UN and other international proponents of human rights are under siege. The leader of the most powerful country in the world, President Donald Trump, has not only withdrawn his country from the UN Human Rights Council but also recommended the cessation of funding to a number of international organisations including UN ones that deal with human rights and war crimes. President Donald Trump’s office announced a recommendation to terminate US funding for nearly two dozen programmes that conduct war crimes and accountability work globally, including in Sri Lanka.

The lack of a consistent application of international human rights standards has been there ever since those standards came into existence. It is generally the case that there is one set of rules for the rich and powerful and another for the poor and weak. The present time is one in which the international laws and norms are openly breached with impunity. When the world’s most powerful countries violate them there is little or nothing that other countries or institutions can do to stop them. The asymmetry is painfully visible in Gaza and in Ukraine. It is bound to be duplicated in other countries.

In this fraught context, High Commissioner Türk started his Sri Lanka mission with a most uplifting speech. He spelled out a vision of the values the UN stood for and the need to uphold the system of international human rights for the good of the world. In this first of his many public engagements he spoke to an audience of over 300 representatives of government, civil society and foreign embassies and gave a glimpse of a world that is possible. He was also willing to mention that many countries were not doing their part to ensure that the system of international human rights was upheld.

Liberal Ethos

The government was liberal in giving the UN a free hand to organize its high commissioner’s programme without restrictions. His opening public engagement at the state‑supported Bandaranaike Memorial International Conference Hall was utilized by the UN to give public voice to young civil society activists who were uniformly critical of the government’s approach to human rights and national reconciliation. They cited a litany of shortcomings of the government and made a call for a direct international role in investigating war crimes despite the government and previous governments having ruled out such a direct international role.

The government also gave the UN a free hand to visit the newly uncovered Chemmani mass grave which was a dark secret for many years. Family members of those who went missing in the war were present as were civil society organisations that lobby on their behalf both nationally and internationally. Forensic archaeologists have exhumed over 30 bodies so far, including those of a woman and infant and a child whose blue schoolbag lay intact. The Office on Missing Persons has already requested DNA matching with data held by the International Committee of the Red Cross, illustrating an inter‑institutional cooperation that was not present during earlier excavations in Mannar and Matale.

Addressing the gathering at Chemmani, the High Commissioner pledged to strengthen the role of the UN in supporting the reconciliation process in Sri Lanka by ensuring there would be the pursuit of accountability for war crimes. He also pledged to continue with the Evidence Gathering Mechanism set up in Geneva under UNHRC resolutions. He said this would be to complement and supplement the work done by national mechanisms. He clarified that the mechanism would enable domestically gathered evidence to be transferred to competent foreign courts including a hybrid court in Sri Lanka that the UN is pushing for.

However, there is a measure of scepticism among the people of the north and east whether these pledges about ensuring accountability for war crimes will materialize. They are aware, as are people in other parts of the world, about the prevalence of impunity in places like Gaza and Ukraine where massacres of civilians take place on a regular basis with little being done by either the UN or by other leading countries to stop it and bring war criminals to justice. Despite these contradictions, Sri Lanka appears to be open to going forward on accountability with international support in regard to dealing with the past.

National Ownership

Sri Lanka will be well supported to deal with its past. There are many other countries that have gone through similar experiences of protracted internal warfare and human rights violations. There is a great deal of international experience and expertise to be drawn on. The international community can advise and give its expertise but the decisions need to be taken by Sri Lankans. Any international assistance must strengthen national capacity and be based on the unique country context, a principle known as “nationally led, internationally supported.”

It is important that the government takes on only what it feels confident it can politically take on. Scholars of transitional justice warn against the belief that legal process alone can deliver closure regardless of political will. Comparative scholarship warns that when accountability is driven primarily from abroad, it can trigger nationalist push back that ultimately weakens reform. In the peace process in Colombia international advisers sit on technical committees but Colombians write the judgments. This arrangement has survived several changes of government precisely because it is rooted in domestic law.

The international community can advise and give its expertise but the decisions need to be taken by Sri Lankans. The internationally reputed peace scholar, John Paul Lederach calls this the “elicitive” approach: outsiders facilitate a conversation whose answers emerge from local moral vocabularies rather than imported scripts. Empirical studies reinforce his views. Peace settlements crafted with strong civil society participation, especially by women, are 35 percent more likely to endure fifteen years, because the very constituencies that must defend the deal had a hand in shaping it.

With the UN Human Rights Council set to decide on whether or not to come up with a new resolution on Sri Lanka in September this year, the government has a narrow window to ensure that Tagore’s words come true: “Where words come out from the depth of truth; Where tireless striving stretches its arms toward perfection; Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit”. By providing political leadership to a national dialogue on reconciliation which includes both the opposition and civil society, the government can convert external pressure into internal momentum and draw up a consensual settlement that will be long lasting beyond the reach of partisan party politics.

The post Towards A Nationally-Led Internationally-Supported Reconciliation Process appeared first on Colombo Telegraph.